Uchwały powstają po uzyskaniu większości głosów (ponad 50%) liczonych udziałami wszystkich właścicieli.
Gdy projekt uchwały nie uzyska takiej większości, uchwała nie powstaje.
Gdy na zebraniu nie ma wystarczającej liczby właścicieli (lub gdy Za/Przeciw nie uzyskało ponad 50%) brakujące głosy należy dozbierać obiegiem po mieszkaniach

Uchwała właścicieli lokali to akt woli właścicieli lokali tworzących tzw. dużą wspólnotę mieszkaniową. Wyrażają w niej zgodę na dokonanie przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Projekt staje się uchwałą, gdy za jej przyjęciem odda głos większość właścicieli lokali (obliczana udziałami, czyli w sposób wskazany w art. 23 ustawy o własności lokali). Oddanie głosu przez właściciela lokali stanowi jego oświadczenie woli.
W nauce prawa przyjmuje się, że uchwała stanowi oddzielną kategorię czynności prawnych, „czynności swoiste (uważane także niekiedy za czynności wielostronne lub umowy o szczególnym charakterze) a nie zdarzenia prawne innego rodzaju. Ich charakter w naszym piśmiennictwie był początkowo sporny, dziś pogląd, w myśl którego uchwały są czynnościami prawnymi, należy uznać za utrwalony zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie” (por. Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2001, s. 263). Cechą znamienną uchwał jest to, że obowiązują wszystkich właścicieli, także tych którzy głosowali przeciwko ich podjęciu.
W uchwale z dnia 19 maja 2006 r., III CZP 28/06, Sąd Najwyższy przedstawił pogląd, że „uchwała wspólnoty mieszkaniowej - jako wielostronna czynność prawna - wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów (art. 56 k.c.).” Uchwały właścicieli lokali jako czynności prawne należy oceniać na gruncie przepisów kodeksu cywilnego, nie mogą one naruszać przepisów bezwzględnie obowiązujących , dlatego ich skuteczność bada się również przez pryzmat art. 58 kodeksu cywilnego.
W wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt: I ACa 601/08, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu orzekł, że „nieskuteczna - bo sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa - próba nowego ustalenia granic nieruchomości wspólnej”. Tryb podejmowania uchwał został określony w art. 23 ustawy o własności lokali, „zawarta w tym przepisie regulacja trybu podejmowania uchwały przez właścicieli lokali obejmuje sprawy związane ze sposobem postępowania właścicieli lokali przy jej podejmowaniu, przepis ten nie jest natomiast źródłem określenia przedmiotu podejmowanej przez właścicieli lokali uchwały. W tej kwestii rozstrzygnięcie zawiera art. 22 ust. 2 u.w.l., który stanowi, że do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na jej dokonanie” (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r., III CZP 28/06).
Można spotkać się z pojęciem tzw. uchwały negatywnej, czyli uchwały odrzuconej przez większość uprawnionych do głosowania. Konsekwencją przyjęcia takiej konstrukcji jest uznanie uchwały negatywnej za czynność prawną.
Orzecznictwo:
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r., III CZP 28/06).
wyrok z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt: I ACa 601/08, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu